یادش به خیر محمدعلی مسعودی مهربان ...
آن همه زود رفت...
غروب دلگیر همین جمعه، بادامستان او را یافتم.
شما هم به آنجا سر بزنید.
برای دیروز که ۸/۸/۸۸ بود:
بی لیلی توی دشت ها می مانیم
مابین همین پلشت ها می مانیم
امسال هم از امام هشتم دوریم
دلخوش به ردیف هشت ها می مانیم
...
«حرف» می زنم در خواب ...
این روزها
بیدار که می شوم
دهنم پر خون است
...
این روزها
بیدار که می شوم
انگار «حرف» می زده ام در خواب
...
این روزها
بیدار که می شوم
بیدار نمی شوم ...
......................................................................................
پی نوشت:
* ما هم بالاخره به حرف آمدیم!
وبلاگ «آفریدگاران فروتن شعر» صدای شعر مردمی و مردمانه ی کرمان است ...
به این وبلاگ سر بزنید و اگر خواستید، به دیگران معرفی کنید.
این روزها بد جوری مرگ را در همین دور و برها می بینم. پسینگاه دیروز و پریروزم در پُرسه ی دو تن از آشنایانم گذشت، یکی جوان و دیگری پیر. امروز هم که پیامک یکی از دوستان شاعر شیرازی ام، خبر از رحلت آیت الله بهجت داد. من این مرد خدا را به طرز غریبی دوست می داشتم. روحش میهمان سفره ی کرم اهل بیت (ع) باد، در روزهایی که با نام بلند حضرت زهرا (س) پیوند خورده ...
این هم غزلی قدیمی که امشب برای خودم زمزمه اش می کردم، پیشکش به خاک پای نخستین پیشوای خوبی ها :
غریب مانده به روی زمین کلام شما
الا اریکه ی هفت آسمان مقام شما !
امام ظاهر و باطن ! که صبح روز ازل
زده است ملک ابد را خدا به نام شما
ببین که بنده ی دنیا شدیم و بندی خاک
در این مغاک، فراموش شد مرام شما
دمی ز حنجر نهج البلاغه هم نرسید
به گوش خیل کران، نعره ی مدام شما
چه خیزد آخر از این جسم های پوشالی
به جز تلفظ بی روح عین و لام شما ؟
امیر ملک دل و جان ! دمی نگاهم کن
که مرده ، زنده شود با نمی ز جام شما
تمام مردم شهرم خداپرست شوند
گر از حوالی ما بگذرد غلام شما
قسم به وعده ی شیرین « من یَمُت یَرنی »
که ایستاده بمیرم به احترام شما
. . .
خبر رسید که از راه می رسد موعود
به دست اوست همان تیغ بی نیام شما
